In gesprek met Jacobine Pilon
over de ‘wij samen-houding’ in Steenwijkerland
We zijn een sterk netwerk dat tegen een stootje kan!
Jacobine Pilon, netwerkcoördinator passend onderwijs bij Samenwerkingsverband PO (2203) afdeling Steenwijk, is vanaf het eerste uur betrokken bij Samen voor Ryan. Vorige maand was ze bij de Samen voor Ryan conferentie voor bestuur en leidinggevenden.
We spreken Jacobine over wat de meerwaarde is van hoe we in Steenwijkerland met elkaar optrekken, waarom informeel contact onmisbaar is, en wat volgens haar nu nodig is om samen verder te komen.


We zijn op de goede weg
“Ik geloof heel sterk in samenwerken,” vertelt Jacobine. “Als je kinderen goed wilt begeleiden in hun ontwikkeling, dan kún je niet zonder elkaar. Zeker op scharniermomenten, zoals de overstap van kinderopvang naar primair onderwijs of van primair naar voortgezet onderwijs, is het cruciaal dat we elkaar weten te vinden.”
Volgens Jacobine is de houding in Steenwijkerland echt bijzonder. “We zijn hier echt op de goede weg. Ik heb ook in andere regio’s gewerkt en zag daar vaker een wij-zij-houding. Hier voel ik veel meer een wij-samen mentaliteit. Dat maakt het verschil. Iedereen is bereid om samen te werken. Volgens Jacobine hebben we dat te danken aan (informele) ontmoetingen. “Daarna is het veel makkelijker om even contact te zoeken. De lijnen zijn korter geworden, dat helpt.”

En er is nog genoeg te doen
Maar het werk is niet af. “We kennen elkaar beter, maar er zijn ook nog momenten dat we langs elkaar heen werken,” geeft ze eerlijk aan. “Daarom is het zo belangrijk om te blijven investeren in verbinding. Niet alleen op beleidsniveau, maar juist ook in de uitvoering.”
Een mooi voorbeeld wat Jacobine altijd zal bijblijven is een contact dat meteen op de eerste conferentie ontstond: “Daar ontmoetten medewerkers van een kinderopvang en het speciaal onderwijs elkaar. Een week later werd er contact gelegd over een kind waar zorgen over waren. Binnen no time kon er een observatie geregeld worden en kreeg het kind snel de juiste plek. Dat lijkt misschien klein, maar voor dat kind en gezin is het groot. De kracht zit in die korte lijnen – maar we moeten ze wel blijven onderhouden.”

Blik op de toekomst
In mei vond opnieuw een 24-uurs conferentie plaats. Bestuurders en leidinggevenden leerden elkaar opnieuw kennen, en spraken intensief met elkaar over de bedoeling van Samen voor Ryan.
Jacobine: “Ik kijk daar heel goed op terug. De rode draad was voor mij de context van het kind. Ook bij het Samenwerkingsverband gaat het daar vaak over in relatie tot inclusief onderwijs: niet kijken naar het individu, maar naar het versterken van de leefomgeving van het kind.
Ook bespraken we elkaars kernopdrachten. Heel waardevol, omdat je zag waar je het netwerk voor nodig hebt en wat je kunt brengen. Het is mooi om samen te verkennen: waar vullen we elkaar aan, zodat we het kind en het gezin kunnen helpen?
Er is nieuwe verbinding ontstaan, en de samenwerking gaat een nieuwe fase in. Met de nieuwe expertise en mensen is er een frisse wind gekomen. Tegelijkertijd is verdieping en blijvend gesprek nodig: wie is Ryan, waar richten we ons op? Bereiken we dat? Hoe kunnen we preventie inzetten om er nog eerder bij zijn? Dit zeggen we tenslotte te willen. Daarnaast is inclusie en inclusief onderwijs een belangrijk thema waar we elkaar nodig hebben.”

Investeren in relatie en bedoeling
Dat Samen voor Ryan buiten de regio opvalt, verbaast haar niet. “Als ik andere gemeenten adviseer, zeg ik altijd: investeer in contact. Organiseer bijeenkomsten met inhoud én informele momenten. En werk vanuit een bedoeling. Als je weet waar je het voor doet, kun je daar systemen op inrichten – in plaats van andersom.

Het onderwijs verder brengen met IPS
Gevraagd naar waar Jacobine kansen ziet om het netwerk nog verder te versterken. “Ik zou IPS heel graag uitbreiden, gebiedsgericht en over meerdere lagen. We moeten natuurlijk geen groepjes creëren om het groepjes creëren, maar met IPS kunnen we het gesprek inhoudelijk voeren, leren we elkaar beter kennen en vinden we elkaar bij casuïstiek. Zo versterken we elkaar en brengen we het onderwijs verder. IPS kan de brug zijn tussen visie en praktijk – tussen beleid en wat er speelt rondom een kind.”
Trots op hoe het netwerk standhoudt
Over het grootste succes hoeft Jacobine niet lang na te denken. “Ik ben trots op hoe we elkaar blijven vasthouden. Tijdens de coronaperiode zijn we sterk met elkaar blijven schakelen, de lijnen lagen er al. En dat voel je nog steeds. Ook na personeelsverloop bij deelnemers weten we elkaar nu nog altijd vast te houden. We zijn een sterk netwerk, dat echt wel tegen een stootje kan.”
